پله ی مذهب

... خدای من! امروز هوا چه تازه تر از همیشه در عمق ِجانم نفوذ می کند. هوا که اینچنین می شود انگار تازه می فهمم که چه قدر محتاجش بوده ام٬ وای که چه نفسی کم می آورم از این بابت. پس عمیق تر از قبل شروع به نفس کشیدن٬ به بو کشیدن می کنم... وه که چه پُر می شود مشامم از بوی ِ تازگی٬ باران، بهار، سبزه و هزار عطر ِ آکنده ی دیگر...رایحه ها دلنشینند، اما نه آن قدر که سیرابم کنند... گمشده ای دارم که پی ِ آنم گویی...

باز بو می کشم، این بار پی ِ همان رایحه ی آشنا و غریبم که با من است و با من نیست٬ خودم را می گویم. عمیق، عمیق تر و باز هم عمیق تر نفس می کشم! نه! انگار نیستم در این دنیا؟ مرا چه شده است؟ خودم را کجا جستجو نکرده ام که باید؟ بهار، باران، سبزه و هزار جور رایحه ی مستی آور... همه ی زیبایی ها که هستند، مگر من زیبایی ِ این جهان نیستم؟ پس کجایم؟ شاید هنوز نشده ام آنچه بالقوه هستم؟

آآآآآآآآآآی، کسی می داند کجایم من؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

در قعر ِ چاه؟ یا شکم ِ ماهی؟ (خودم به خودم می خندد، چه فکرها که نمی کند)
نکند همینی که هستم، هستم؟ نکند همه ی قوه و فعلم همین باشد تا آخر؟
وای نه! می دانم که این طور نیست! یعنی امیدوارم که اینگونه نباشد.

دوستت دارم را من دلاویزترین شعر جهان یافته ام*: هر روز قبل از اینکه با کسی روبه رو شوم، قبل از هر کلامی که سکوت ِ نیم روز خواب را بشکند، قبل از دیدار با دنیایی که دیگر همان دنیای شب ِ قبل نیست و به کلی نو شده، در آینه برای خودم باید مرور کنم این کلمات را... باید بدانم این جمله های ساده را، اگر بخواهم که در این زندگی هر چه واژه ی سخت است بیاموزم... دوستت دارم، بیش و پیش از هر کس ِ دیگری... باورم کن... ثابت می کنم...

هر چه زمان می گذرد و آتشی که بخواهی نخواهی به عمرم زده ام شعله ورتر می شود، بیشتر از قبل می یابم که گم شده ام، که باید یک چیز را در این عالم بیابم، تنها یک چیز، خویشتن ِ خویشم را.
_____________

*فریدون مشیری